تبليغاتX
مثلا روی عکس زیر کلیک راست کنید و آن را ذخیره کنید!!

بهار ماندگار من
رفتن دلیل نبودن نیست

تولدی دیگر 

در گلستان زندگی گل بودن زیباست و در بهار عمر شکیبایی زیباتر

نگاه آرزومند به دل گفت :چه شیرین است شراب آشنایی
دل افسرده ام به امید گفت: چه سخت است دردر جدایی
هنگامی که تک پرستوی وجودم ازآشیانش بال و پر می کشد وتنهایی وجودم رو به امواج بیکران زندگی می کند،به یادت و به یاد روزهای شاد آشنایی با او بسیار خوشبختم وهمواره سلامت و سعادت او را از درگاه ایزد منان خواهانم.

هرکه گردد مبتلا بر درد عشق
                                                هرکه بی سامان شود در راه عشق
از وصال دوست درمانش کنید
                                                   در دیار دوست سامانش دهید

سرو، سبز زندگیم برای اینکه بمانم،همیشه خرم باش

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386ساعت 16:52  توسط نیما  | 

نغمه عشق

سلام
سلام من بر کسیکه شخصیت وجودش طراوت بخشی از گلستان ادب و بوستان معرفت است.
اگر سالیان سال پس از مدت زمان طولانی از میان کوچه ها و دره های سنگی گذشته باشم و به ساحل دوستی رسیده باشم اگر قلبم را بشکافند و وجودم را دریابند درون آن فقط یک نام دیده می شود آنهم نام زیبای توست..........

بازیچه دست یار بودن عشق است
                           در پنجه غم شکار بودن عشق است
                                              در محکمه ای که یار قاضی باشد محکوم طناب دار بودن عشق است

عشق صدای خسته من و توست،

عشق در دستان کوچک ما عمر جاودانه می یابد،
عشق صدای فاصله هاست،فاصله هایی که چشمهایمان را تشنه دوباره دیدن کرده اند.و من وتو آرام تر از هر سکوتی و عاشق تر از هر نگاهی ،نغمه عشق را می خوانیم و عاشقانه جان می دهیم

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم اردیبهشت 1386ساعت 14:5  توسط نیما  | 

روایت عشق
(( یا رب چه چشمه ی است محبت که من یک قطره نوشیدم و یک دریا گریستم.
ای کاش می تونستم بنویسم که چقدر دوستت دارم اما افسوس که قلم یارای یاریم نیست.
ای کاش می توانستم بگویم اما دریغا که زبانم از گفتن آنچه در قلب من می گذرد عاجز است.
ای کاش می توانستم آنچه در حریم اندیشه می گذرد را در یک نگاه جاری سازم اما اگر نگاهم بی پاسخ بماند.......؟
ای کاش می توانستم قطره اشکی باشم که بر روی چشمانت بدنیا بیایم و بر روی گونه هایت زندگی کنم و بر روی لبانت بمیرم.

در دنیایی که مردانش عصا از کوری می دزدیدند من  خوش باور در آنجا محبت جستجو می کنم

محض خاطر نازنین تو ای یار مهربان

قلمم را بر پستی و بلندیهای این صفحات دوانیده ام  تا قدمی هر چند نا چیز به آستان مقدس و با صفای تو تقرّب جویم .اگر چه یقین به خلوص خویش ندارم ام تو کرم نما و قبول فرما که چون..........


قلم بتراشم از هر استخوانم
                      مرکب گیرم از خون رگانم
                                     بگیرم کاغذی از پرده دل
                                                      نویسم بهر یار مهربانم

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم اردیبهشت 1386ساعت 13:49  توسط نیما  | 

 
عضو جستجوگر سایتها و وبلاگهای فارسی زبان