در كوير خلوت دلم با لباني تشنه راه دشواري را در پيش گرفتم مي دانم كه نياز به جرعه آبي دارم تا خود را با آن سيراب نمايم در قلبم غوغايي است غوغاي عشق تو نگاهت برايم همچون رودخانه ايي است كه هرگز درآن ركودي نيست مي خواهم كه مرا به حال خود وا مگذاري و مرا هميشه با خود همراه سازي بگذار تا از احساسات شيرينت لبريز شوم بگذار تا به وسعت قلب پرمهرت دست يابم زلالي عشقت را از من مگير، انشاي چشمت را برايم بخوان تا با شنيدن آن سرشار از شادي شوم دريچه ي نگاهت را به روي من مبند مگذار تا نگاههاي محبت آميزت انتها يابد بگذار تا با دلي سير به تماشايت نشينم و از عمق نگاهت سيراب شوم تو در پاسخ به عشقم هميشه سكوت را اختيار كردي و هرگز به خود اجازه ندادي كه از لبانت شكوفه هاي عشق و محبت بيرون بيايد و بوي عطر خوش آنان مرا مدهوش كند ای رویای دیرینه ي من بگذار روییدن نرگس را در نگاهت ببینم بگذار باران عشقت بر من ببارد تا من در زير اين باران زيبا خود را سيراب نمايم بگذار تا برگهاي خسته ي پاييزان به رقص عاشقي در بيايند تو را قسم به مقدسات عالم که بگذار کویر دلت به دریا راهی یابد بگذار برایت همچون زلیخای یوسف باشم بگذار تا جاودانگي عشق را در خود ببينم بگذارتا صدف درياي دل من باشي كه مرواريد درونش برايم درخشش عشق زيباي تو را داشته باشد مي خواهم در كنار تو به اوج ابرها برسم ای ستارگان آسمان همه بدانید و راز مرا همیشه با خود همراه سازید که من او را چگونه دوست داشتم ای آفتاب عالم تاب بدان که همچون تو همیشه سوزان و پر نور بودم اما هیچگاه ابر غرور و تکبر او نگذاشت تا انوار طلایی خود را بر او بگسترانم عشق من در مهتاب آسمان دلت شعله كشيد پس پذيراي آن باش و پرده ي بي مهري را بر روي آن مكش

 عشق مرا در نگاهت تيره و تار مكن ، اي مهربان

نور چشمانت را برايم خاموش مكن، اي مهربان

                               من سوخته ام از اين شرار عشق، تو مرا درياب

                               خرقه پوش از اين باران عشق شدم ،تو مرا درياب

                                                               قفل سنگين قلبت را برايم باز كن، اي نازنين

                                                              شعر سپيد عشقت را برايم آغاز كن، اي نازنين

مي خواهم تو را،  در اين لحظه هاي سخت با من باش

مي گذارم نام تو را،  در اين سينه ي سبز با من باش

                                 تو آن ستاره ي درخشان در سينه ي عاشق مني ، ميداني

                                تو آن زورق غريب انديشه ي ذهن عاشق مني،  ميداني

                                                            مي گريزم از افسون دبده ي پر مهرت، اي جانان من

                                                           مي شتابم به سوي ان قلب خفته ومهربانت، اي جانان من

 مردم طعنه ها زدند و گفتند از اين عشق پر شرار من

زآن آتشي فكندند در اين قلب بي قرار و بي رياي  من

                              بهر فريب آنان نام تو را هرگز بر زبان نياوردم دگر

                             مي ترسم از اين فريب جانسوز كه من تو را نيابم دگر

                                                              مي روم تا ساحل آرام عشق يابم تو را،  شيرين جان

                                                            مي سرايم لحظه هاي عاشقي خوانم تو را،شيرين جان

                                     ميروم بي شك در اين راه تو را مي بويم اي دلدار من

غم هجران تو را همراه خود مي سازم  اي دلدار من